GIF

— Który to już raz, wychodzę z psychiatryka? — spytałam, stając przed wyjściem.

— Dopiero siódmy, Gif — odpowiedziała Harmonia za moimi plecami. Jak zawsze dodawała mi nadziei. — Tylko uważaj na czerwone róże. 

Przede mną, delikatna, przezroczysta osłona wibrowała, oddzielając mnie i moje skołatane serce od świata, w którym kryła się moja miłość. Bransoleta na mojej ręce zapikała cicho. Odliczanie zakończy się za trzy dni. 

— Muszę iść — rzekłam, czując, że jeszcze chwila i się wycofam. Zrobiłam krok do przodu, poprawiłam plecak i wyszłam na żwirowy podjazd otoczony ogrodem. Chrzęst kamieni pod moimi stopami, uaktywnił wspomnienia o moim pierwszym wyjściu. Pokonałam wtedy piętnaście metrów. 

— Obudź, Kles — szepnęłam do bransoletki, jakby próbując nie powodować wydarzeń. 

Obok mnie pojawił się hologram czarnego kruka.

— Wreszcie wyszliśmy! Znów próbujemy? — zagwizdał Kles.

— Nie próbujemy. Idziemy prosto do celu.

Przyspieszyłam, opuszczając Ogrody Spokoju. W czarnej kurtce i białych spodniach wyglądałam głupio, lecz to były moje szczęśliwe ciuchy. 

Gdy minęłam bramę, przyspieszyłam jeszcze bardziej. Drony osobowe szumiały nade mną, więc unikałam spojrzeń. 

— Gif, spokojnie — zaskrzeczał Kles. — Za chwilę dostaniesz zawału. 

To była prawda. Drżałam jak w febrze. 

— Trzymamy się planu — warknęłam. Spuściłam wzrok. Moje spodnie zlewały się z wybielonym chodnikiem. 

— Uważaj! — ostrzegł mnie Kles. — Ludzie. 

Wbrew sobie uniosłam wzrok. Dworzec kolei próżniowej był blisko. Tłum właśnie zalewał przestrzeń przede mną. 

Twarze zniekształcały się. Teraz nie miało być pociągu!

— Biegnij! — zaskrzeczał Kles. 

Wbiegłam w tłum. Trącając i uderzając o ludzi, biegłam patrząc, tylko w swoje nogi. Fragmenty ciał widziane kątem oka przybierały metaliczny kolor. Wreszcie, gdy miałam wskoczyć do przedziału, uderzyłam w szeroki tors.

— Przepraszam! Przepraszam! — krzyczałam. Ktoś nie chciał ustąpić. Ktoś mnie odepchnął. Wtedy zrobiłam błąd i podniosłam głowę.

To był wysoki mężczyzna w garniturze. Jego głowa przybierała metaliczny kolor, a oczy zamieniały się w czerwone diody skanera. Ludzie to roboty. Ludzie to roboty, coraz bardziej krzyczało w mojej głowie. 

Minęłam gbura i wpakowałam się do przedziału. Skuliłam się w kłębek. Tak było ostatnio: atak paniki i powrót do psychiatryka. 

Nie tym razem!

Wyświetliłam na bransolecie zdjęcie Roberta i powoli wypuszczałam powietrze nosem. Odkryłam, że jego łobuzerski uśmiech mnie uspokaja. Mój kochany Robi!

— Znajdę cię. Wildwind. Dom z tańczącą małpą. 

Przez następne sześć godzin, siedziałam skulona, starając się nie patrzeć na ludzi, aż okazało się, że wsiadłam w zły pociąg. 

— Kles, jesteś beznadziejny! 

— Tak samo, jak ty! — skrzeczał AI. — Nie patrzysz przed siebie!

Wyłączyłam hologram.

— Tak, muszę widzieć gdzie idę — przyznałam po chwili.

Siedziałam w parku przy dworcu nad brzegiem morza. Nie miałam pieniędzy na powrót koleją próżniową. Mój cel znajdował się kilka tysięcy kilometrów nad brzegiem innego oceanu. Bransoletka wskazywała, że pozostało mi dwa i pół dnia. Musiałam być skuteczna. 

Starałam się nie zwymiotować, gdy okradłam niewidomą z jej czarnych okularów. Czułam, że się czerwienię, a nogi się pode mną załamują, gdy pospiesznie odchodziłam. 

To było to. Ludzkie twarze zmieniały się w roboty dużo wolniej i nie miałam ochoty na nich krzyczeć. Było południe. Wróciłam na dworzec. 

— Nie mamy żadnych zniżek, dla osób chorych psychicznie — oznajmił kasjer, z którego głowy w moich oczach wyrastała mechaniczna czujka.

— Mam tylko dwa dni, żeby dostać się na zachodni brzeg! — Odeszłam gwałtownie. 

Kilka chwil później przyłączył się do mnie Leguano. Podróżnik z wielkim plecakiem i śmiesznie małymi ustami. Usiedliśmy w uliczce za dworcem. Był bardzo miły i podzielił się ze mną kanapką.

— Jedz, dziewczyno. Lepszej kanapki w życiu nie dostaniesz! — Leguano reklamował kanapkę ze swoim wschodnim akcentem. 

Chwilę potem mnie obrabował, gdy padłam sparaliżowana. 

— Darmo podróżuje się z maszynistami. Są w tym żółtym budynku — rzucił na odchodne, całkowicie spokojnym głosem. 

Musiałam przyznać, że nawet nie zdążyłam się zdenerwować. W przeciwieństwie do mnie, Leguano był profesjonalistą. Zostawił mi moją bransoletkę, bo nie mógł jej zdjąć. 

Paraliż puścił dopiero wieczorem. Przez kolejne godziny leżałam na chodniku w samej koszulce z napisem, zdążył na mnie narobić ptak, polizał mnie bezdomny i jego pies, a szczur chciał wić gniazdo w mojej kieszeni. Nienawidziłam, jednak Leguano!

Mdliło mnie, gdy podchodziłam do maszynistów. Patrzyli na mnie jak na pijaną albo naćpaną. Trochę się tak czułam. W końcu Genek, maszynista składu uranu, zgodził się mnie zabrać. Mogłam leżeć za jego fotelem i udawać kłodę. 

— Chodzi o kwiatki, czy o zespół? — zagadnął po pierwszej godzinie. 

Spojrzałam na niego tylko.

— Róże. Masz napis na koszulce: I hate red roses.

— „Jak mu delikatnie wyjaśnić, że czerwone róże, to mój trigger, wywoływacz i przez nie, natychmiast widzę ludzi jako roboty, przez co trafiłam do psychiatryka?” — pomyślałam natychmiast. Odpowiedziałam, jednak zgodnie z lekcją Harmonii: — Czerwone róże sprawiają, że jestem smutna. 

— Rozumiem. Złe wspomnienia — odpowiedział Genek, cały czas wpatrując się w smugi rozmytych świateł przed sobą wypełniające tunel.

— „To już nieprawda”— pomyśłałam. — „Teraz wystarczy, że widzę ludzi”. 

Z tyłu głowy Genka widziałam, jak pojawia się panel sterowania. Ten widok mnie uśpił.

Zimny deszcz rozbudził mnie, gdy wyszłam przez wyjście służbowe maszynistów na ulicę. Byłam w Wildwind i garbiłam się, by wiatr nie smagał mojej odsłoniętej szyi. Mocne paski ledów, wklejone wzdłuż ulicy, rozświetlały noc. Bransoletka wskazywała, że pozostało mi mniej niż czterdzieści osiem godzin. 

Gdzie jest dom z tańczącą małpą? Szłam przed siebie niewiele myśląc. Roberta poznałam niedawno na koncercie. Było cudownie. Tańczyliśmy i rozmawialiśmy o muzyce. Opowiedział mi o Wildwind oraz o swoim domu z tańczącą małpą. Tyle pamiętam z tego dnia. Chciałam się z nim spotkać ponownie, ale bransoletka nie miała do niego kontaktu. Zawsze wszystkich wrzucam do znajomych. Choroba, jednak nas rozdzieliła. 

Huk muzyki i głośny warkot wybudziły mnie z zamyślenia. Osobowe drony poszybowały obok mnie z wielką prędkością i zatrzymały się w wyznaczonej strefie. Byłam na obrzeżach miasta. 

Wiedziałam już, że nie chcę mieć do czynienia z prawnikami, podróżnikami i bezdomnymi. Pijana, ścigająca się zgraja mogłaby przejść. 

— A, co to za miss mokrego podkoszulka? — przywitał mnie chłopak w czerwonej skórze, siedzący na największym błyszczącym dronie. Zgarbiłam się jeszcze bardziej i poczułam jak się rumienię na twarzy. Mokra koszulka pokazywała wiele. — Wybacz maleńka, ale jestem zajęty — dodał, wskazując na lalunie stojące obok, które posłały mi wrogie spojrzenie. 

— Ja jestem zainteresowany — rzekł drugi, chudy, ubrany na czarno. 

— Wiesz, gdzie jest dom z tańczącą małpą? — spytałam, próbując brzmieć nie tak żałośnie, jak się czułam. 

— Jestem Trion, ja wiem wszystko. — Chłopak uśmiechnął się.

Po chwili gnaliśmy dronem nad piaszczystą plażą w świetle pierwszych promieni słońca. Deszcz minął. Ściskałam mocno Triona, który dał mi swoją zapasową kurtkę. Za nami pędził drugi dron z piszczącymi pijanymi dziewczynami. Dlaczego brakowało mi takich chwil?

— To tu! —  Trion wskazał na dom widoczny na horyzoncie. Tańcząca makieta małpy, rzucana wiatrem w różnych kierunkach rzucała się w oczy. To musiało być to miejsce!

Spojrzałam na bransoletkę. Pozostało czterdzieści cztery godziny. 

Triion odleciał wraz z piskiem dziewczyn. Zostawił mi kurtkę. Byłam tylko ja, wiatr i dom Roberta otoczony białym płotem. Małpa tańczyła szaleńczo. 

Po cichu weszłam przez furtkę. Dom zbudowano w starym stylu. Dwupiętrowy, szeroki ganek po lewej, z szybą zamiast ścian i duże okno po prawej. Płaski dach. Dokładnie tak opisywał go Robert. 

Szczekanie psów przerwało ciszę. Dwa kreciki wypadły przez dziurę w drzwiach i zawarczały głośnie. Poraziło mnie mocne światło. 

— Kto tam? — odezwał się poważny głos. Odsłoniłam oczy. Odgłos kroków zbliżał się do mnie, lecz nawet nie drgnęłam.

— Gif? — Światło zelżało. Odsłoniłam dłoń. W słabym świetle świtu zobaczyłam tą ukochaną twarz. Czarne oczy, odważne rysy i długie kręcone włosy powoli zamieniające się w diody.

— Musiałam cię odnaleźć. — Czułam jak uśmiech sam pcha mi się na usta, mimo że Robert coraz bardziej przypominał robota. — Udało się! — Chciałam go objąć, ale odsunął się. 

Spojrzał na mnie z konsternacją. 

— Robert? — spytałam nic nie rozumiejąc. 

— Gif, minęło siedem lat. 

Zamarłam. Robert uniósł dłoń z obrączką na palcu.

— Mam dwójkę urwisów, które zaraz obudzimy. Jeden ma na imię…

Moja percepcja zamarła. Co dopiero przecież była siódma próba, piątą i czwartą pamiętam, bo były po moich urodzinach. Których? Trzecia była w zimie. Teraz jest lato.

— Gif?

Poczułam dłoń na ramieniu. Robert trzymał mnie delikatnie.

— Wyglądasz jakbyś miała zemdleć. Dobrze się czujesz? 

— Świetnie — skłamałam. Miałam ochotę zwymiotować. 

— Chodź. Prześpisz się, zjemy śniadanie i pogadamy — rzekł Robert i wprowadził mnie do domu. Padłam na kanapę.

Mrugnęłam, po czym wielkie czarne oczy wpatrywaly się we mnie z bliska. Był dzień. 

— Lolek, nie przeszkadzaj pani — usłyszałam kobiecy głos. 

— Nic, nie szkodzi — odparałam, wstając. Czterolatek przestraszył się i podbiegł do matki. Niska, szczupła z czarnymi włosami. Jakbym widziała samą siebie. 

—  Herbaty? — spytał Robert, podchodząc z kubkiem w dłoni. W świetle dnia jego twarz faktycznie była starsza. Spoważniał, nabrał zarostu i przytył. 

— Dziękuję. — Przyjęłam przyjemnie ciepły kubek.

Dwójka chłopców w kurtkach rozpoczęła bitwę na płatki wokół kuchennego stołu. Byłam w dużym salonie z aneksem kuchennym w rogu. Szklana szyba oddzielała nas od ogrodu.

— Spokój, do samochodu już! — rozkazała kobieta, posłała całusa Robertowi i wyszła. 

— Żona pomyślała, że chciałabyś się przebrać. — Robert wskazał na ubrania na krześle. — Po śniadaniu odwiozę cię na pociąg. — Przyłożył swoją bransoletkę do mojej, po czym usłyszałam komunikat o pomyślnym transferze biletów. Odszedł do kuchni.

— Dziękuję. 

Robert uśmiechnął się i odszedł do stołu. 

— Chcesz sadzone?

— Namieszałam Ci. 

— Skąd, mieliśmy akurat pełną lodówkę — odparł Robert, rozbijając jajko do miski.

— Z moim przyjazdem. 

— Hymm…Po tylu latach, może to być zaskakujące. — Robert rozbił kolejne jajko.

— Ja… — Jak mu powiedzieć o robotach? — Byłam chora. Czas jakoś szybko mi zleciał. 

— Poważnie?

Jakoś automatycznie chwyciłam ubrania i zamilkłam. Robert chyba wyczuł, że nie chcę odpowiadać. 

— Możesz przebrać się w łazience na górze. — Wskazał schody ukryte w rogu. Kiwnęłam głową i odwróciłam się, ale coś we mnie za nim tak tęskniło. 

— Mogę być z Tobą, przez jeden dzień?

Robert uniósł brwii. 

— Został mi tylko jeden dzień. — Wskazałam na bransoletkę. — Jutro, sądownie przejmą władzę nade mną rodzice. Nigdy nie wyjdę ze szpitala. 

Robert powoli wycierał ręce o ścierkę. 

— Możesz to dla mnie zrobić? — spytałam, czując jak łzy pchają mi się do oczu. 

— Porozmawiam z żoną, czy możesz z nami zostać — odpowiedział po chwili. — Ale nic nie obiecuję.

— Dziękuję. — Uśmiechnęłam się przez łzy i wyszłam na górę. 

Drzwi do pokojów były otwarte. Chłopcy zostawili w nich bałagan. Już miałam minąć jeden z nich, gdy coś przykuło moją uwagę. Zerknęłam przez drzwi, na ścianę skarbów jednego z chłopców. Wisiało na niej wiele drobiazgów. Jeden szczególnie przykuł moją uwagę. 

Pchana jakąś wewnętrzną siłą weszłam do środka i przyjrzałam się. Moje łzy wyschły natychmiast. To była czerwona zębatka na sznurku. 

Wspomnienia zaktualizowały się w ułamku sekundy. Zachód słońca. Spacer z Robertem, który nosił zębatkę na szyi. Zapach gorącego asfaltu. Ból. Gwałt. Brak tchu przez wciśniętą na siłę maskę na twarzy. Policyjny humanoid pytający, czy wszystko w porządku. Znów poczułam, że zwymiotuję. 

Rzuciłam ubrania i zbiegłam na dół. 

— To ty, sukinsynu! — Chciałam wykrzyczeć, mu cały ból w twarz! Cały strach i całą krzywdę!

 Kuchnia była pusta. Przed domem Robert pakował rzeczy do samochodu. Podbiegłam do drzwi, ale ani drgnęły. Uderzyłam wściekle w szybę. Robert zauważył mnie.

— Otworzą się jutro! Jak będzie po wszystkim.

Biłam w szybę nie patrząc na coraz większe sińce i ból palców i nadgarstków. Biłam mocno i bez efektu, tak jak wtedy. Wspomnienia blokowały mi trzeźwe myślenie. 

—On mnie zgwałcił! On mnie zgwałcił! — krzyczałam jak opętana. — Pomóżcie! Pomóżcie!

Odjechał.

Osunęłam się bezsilna na podłogę i potok łez zalał mi twarz. Rozmazany obraz Kles pojawił się obok mnie. 

— Zgłoszono niebezpieczeństwo! Jestem! Szukam niebezpieczeństwa! — zakomunikował ptak. 

W mojej głowie krzyczał jeden, wielki, czerwony błąd. Zemdlałam.

— Gif…Gif..Gif, obu….gif obudź się! — usłyszałam głos Kles. — Wstawaj, czas się kończy. 

— Nie chcę. 

Leżałam na zimnych czarnych płytkach.

— Musisz wrócić, podnieść różę. Jest południe. 

— Nie mam po co. 

— Wolność. Zamkną cię. 

— On zniknął.

— Znajdziesz go. Znowu. 

Uświadomiłam sobie, że Kles ma rację. 

— Co wtedy? Jak go znajdę?

— Aresztują go i….

— Nie. — Wstałam. — To będzie wyglądać całkiem inaczej. Muszę wyjść.

Ptak zwariował przede mną. 

— Tu jest problem. Nie mogę wezwać pomocy. Wszystko zamknięte. Szkło jest wzmocnione. Nie rozwalisz go krzesłem. 

— Robert zostawił mi inny klucz. 

Przyniosłam z góry czerwoną zębatkę. Na jednej z jej zębów znajdował się czerwony diament. 

— Wspomnienia są pomocne — pomyślałam i założyłam zębatkę na palec. Silnym ciosem wbiłam zębatkę w szybę tworząc zagłębienie. Po kilku kolejnych ciosach szyba pękła. Z mojej dłoni spływała krew. Nie przejmowałam się już bólem pękniętego palca.

— Dorwę cię, Robi — rzekłam głośno i przekroczyłam próg. 

Do Ogrodu Spokoju wróciłam tuż przed północą. Przywitała mnie rozespana Harmonia. 

— Jak ty wyglądasz dziecko!

— Chodź do pokoju szans. Musisz wydać diagnozę. 

— Teraz?

Nie zatrzymywałam się ani na chwilę. Mocno pchnęłam, dobrze znane mi żółte drzwi. W środku był pokój wyłożony bezpiecznymi miękkimi materiałami. Na środku na podwyższeniu była czerwona róża. Spędziłam tu setki godzin, by najpierw do niej podejść, a potem nawet próbować sięgnąć, nim obezwładnie mną panika. 

Po prostu podeszłam i ją wzięłam.

— Brawo, Gif! — Harmonia uśmiechnęła się stając w drzwiach. — Jesteś zdrowa! — sięgnęła do swojej bransoletki.

Spojrzałam na swoją rękę. Odliczanie zamarło sekundę przed końcem. 

— Jestem wolna!

Następnego dnia, o zachodzie słońca, szłam ulicą rozkoszując się zapachem gorącego asfaltu. Na mojej szyi wisiała czerwona zębatka.